Verhalen

Uit het boek: Onvergetelijke Dieren

 

 


Heintje Davids

 
Vele dieren passeren op het asiel de revue. Per jaar komen rond de 700 a 800 dieren binnen.
Dat gedurende een jaar of twintig is zo’n 15000 dieren. En toch weten sommige dieren zo’n
indruk op ons te maken dat we ze nog steeds herinneren.Zo ook een blonde kruising Ierse
Wolfshond die als zwerver binnen werd gebracht. Met hetformaat van een pony en een enorme
wilde haardos maakte hij een woeste indruk. Deze jongen moest je niet tegen je hebben.
 

We doopten hem Heintje. Eenmaal gewend bleek deze reus een vriendelijke knaap te zijn
en helemaal niet zo woest als zijn uiterlijk deed geloven. Zijn snuit heeft in alle kranten ge-
staan met een oproep voor een baasje. Maar steeds weer zonder resultaat. Heintje had zijn
woeste uiterlijk niet mee. Voor Heintje gold ruwe bolster blanke pit, maar dat zag je niet op
de foto! Ook moet je natuurlijk de ruimte hebben voor zo’n grote hond. Heintje heeft bijna
een jaar in het asiel gezeten.

Hij had het best naar zijn zin bij ons. Beetje spelen, beetje kroelen, beetje eten…beetje…?
Hij at voor drie. Het scheen hem weinig te deren dat hij al zo lang bij ons woonde. Hij bleef
vriendelijk ,vrolijk en relaxed. Heintje kwispelde van zonsopgang tot zonsondergang!

Toch gunden wij Heintje zijn eigen baas. Op een dag belde een meneer op met de vraag
of wij een grote stoere hond hadden die een beetje bij hem paste? Hij hield niet van kleine
schoothondjes.

Wij hebben een echte onverwoestbare Hein zitten vertelden we de man. We legden uit dat
hij als zwerver binnen was gebracht en dat we alleen onze eigen bevindingen door konden
geven. Onze eigen bevindingen waren, dat Heintje met zijn 60 kilo graag op schoot zat, veel
buiten wilde zijn en graag zijn eigen gangetje ging. De meneer was nieuwsgierig geworden
en zou komen kijken.

Diezelfde middag werd het ineens donker aan de balie. We wilden kijken waar de zon was
gebleven maar keken recht in de vriendelijke ogen van een reus met wild haar. Met zware
stem zei hij dat hij voor Heintje kwam kijken. Qua uiterlijk zat het wel goed nu de rest nog.

De vriendelijke reus is een eindje gaan wandelen met Hein en al snel bleken ze geknipt
voor elkaar. Heintje liep beretrots naast zijn grote vriend. Hij mocht mee naar huis en had
het geweldig…maar Heintje had streken.

Zijn hobby was ontsnappen. Eenmaal ontsnapt wandelde hij naar het asiel terug. Gelukkig
woonde hij niet zo ver weg dus hoefde hij geen halsbrekende toeren overhoop te halen.
Maar een kwartiertje wandelen was het zeker. Hein had geen dierenambulance nodig, hij
wist zelf de weg.

Als Hein voor de balie stond keek hij ons ondeugend aan en kregen we een warme lik met
zijn megatong. Vervolgens liep hij zonder zich nog maar ergens iets van aan te trekken, met
een arrogante blik naar zijn oude kennel terug. Voor zijn oude kennel bleef hij staan en was
volledig van de kaart als er een ander in zat. Wat flikken ze me nou hoorde je hem bijna
denken. Gekwetst keek hij ons dan aan. Hoe kunnen jullie? We troostten hem met een grote
kluif om zijn leed te verzachten. En ook dat wist deze ondeugende knaap natuurlijk.

Daarna belden we zijn baas om te vertellen dat Heintje weer was komen buurten. Hij kon er
iedere keer weer de humor van in zien en haalde Heintje trouw op.

Onze eigen Heintje Davids heeft zijn trouwe bezoekjes lang vol gehouden. Hein kon ons niet
missen. En wij waren altijd blij als Heintje voor de balie stond. Hij keek ons dan aan met ver-
waaide haren en een twinkeling in zijn ogen alsof hij zeggen wilde. Daar ben ik weer, want
als ’t van jullie uit moet gaan…

Op een gegeven moment werden de periodes tussen zijn bezoekjes langer. Maar dit keer
duurde het ons te lang. We belden de eigenaar. Hein werd te oud en de bezoekjes vergden nu
teveel van hem. Zeker omdat Heintje wat dementerend was en de weg nogal eens kwijt raakte.

We hebben de bezoekjes omgedraaid en zijn zo nu en dan een kluif bij onze trouwe vriend
wezen brengen. Hoe ziek hij ook was aan het eind van zijn leven, zijn ogen lichtten altijd op
als we langs kwamen en zijn staart zwaaide vriendelijk als begroeting.

Heintje was een echte, echte vriend …………….

herpubl 010710